sledeća tema »

[cor scorpii]

Vjerovatno najveca razlika izmedju cisto helenistickog pristupa astrologiji i kasnijeg njenog shvatanja od strane arapskih astrologa nalazi se u razlicitoj evaluaciji svih "okolnosti" u kojima se planeta moze naci.
Medjutim, kada se pominju "razlike" pri tome se ne misli i na kontradiktornosti. Cisto "grcko"  sagledavanje planeta je bilo poprilicno staticno i moze se pronaci sasvim malo pokazatelja u prilog vaznosti posljedica proizaslih iz aplikacije jedne planete ka drugoj. Izuzetak od ovoga cini jedino MO, gdje je detaljnije analizirano od koje planete je u separaciji, a prema kojoj aplicira. Astrolozi koji pripadaju "arapskoj eri" bili su ipak vjerniji helenistickim principima nego sto im se to priznaje. Ali njihov mozda i najveci doprinos astrologiji bilo je uvodjenje veoma dinamicnih principa  medjusobnih planetarnih "odnosa". Oni u tom smislu nisu bili prosto  'inovatori', vec je njihovo rasudjivanje bilo prirodan zakljucak proistekao iz dubokog razumijevanja izvornih astroloskih principa.

Izvorni princip 'dispozicije' nalazimo u grckoj astroloskoj tradiciji i ona znaci da planet polozen u nekom znaku daje svoju dispoziciju vladaru toga znaka.
Grci su smatrali da sve dok vladar moze da 'vidi'(aspektira jednim od aspekata tradicije) svoj domicil, on ima i vlast, autoritet da uredjuje i raspolaze svime sto se u njegovom domicilu desava(sto naravno ukljucuje i bilo koji planet/planete koje se u  njemu eventualno nalaze).

Princip 'averzije' ("to fall amiss" - pasti neprikladno, nezgodno/promasiti) koji podrazumijeva nedostatak klasicnog aspekta vladara ka svom domicilu(odnos znaka na ASC sa 2.,6.,8. i 12. znakom zodijackog kruga) je kasnije, pomalo neprecizno, sa Grckog na Latinski preveden kao 'kadentan'.
Dok su Grci time izrazavali ideju da svaki planet koji 'padne promaseno' pada u inkonjunkciju ka svom domicilu, Arapi su taj princip prosirili i nadogradili dovodeci ga ka njegovom krajnjem zakljucku.
Masha' llah kaze u svom djelu "O recepciji":

Koji god od ovih sedam planeta bude pridruzen nekom drugom iz domicila ili egzaltacije toga drugog planeta jednim od vazeceih aspekata,ili su u istom znaku,i predaje mu svoju dispoziciju, taj drugi planet ce ispuniti njegov zahtjev u skladu sa Bozjom voljom.

'Predavanje dispozicije' je termin koji dolazi od najranijih srednjovjekovnih arapskih astrologa i znaci prosto slijedece:

Svaki put kada planet aplicira ka drugome,'laksi' i brzi prema 'tezem' i sporijem,on onda predaje svoju dispoziciju i 'predmet','stvari' tom drugom, sporijem planetu. Ako taj drugi planet prima dispoziciju aplicirajuceg planeta(recepcija po domiclilu ili egzaltaciji) onda ce on ispuniti njegov zahtjev u savrsenom prijateljstvu.

Abu Ma' shar kaze

Najsnaznija recepcija je po vladaru domicila ili egzaltacije. Recepcija koja je zasnovana na samo jednom od ostalih,slabijih osnovnih dostojanstava(triplicitet,termin i lice) bice nedovoljna osim ako nije dana istovremena kombinacija dva manja dostojanstva. Jedan planet moze primati drugi i sa aspektom bez recepcije,iako je aplikacija sa recepcijom jaca.

Npr., pretpostavimo da imamo planet (B) JU na 14* Ta a planet (A) MO na 4* Le. (A) planet aplicira ka (B); primalac aplikacije je u egzaltaciji MO - MO prima JU. Posto je MO na onom stepenu Le gdje JU ima dostojanstvo tripliciteta i termina(Egipatski set), JU isto prima MO; radi se o uzajamnoj recepciji. A posto je JU na 14* Ta u svom terminu, on na MO prenosi i svoju 'vrlinu' odnosno, onaj kvalitet i kolicinu osnovnog dostojanstva koju sam posjeduje.

Ovakva mogucnost prenosa 'vrline' je veoma vazna u kontekstu neke situacije gdje je jedan planet bez ikakve kolicine osnovnog dostojanstva - tada on moze biti ojacan planetom koji mu je predaje.
Bonatti navodi slijedeci primjer:

JU je na 9* Ar, a MA na 5* Ar; MA je 'pridruzen' JU i prima ga u svoj domicil; stoga MA daje JU svoju vlastitu snagu i prirodu.

JU na ovom dijelu Ar posjeduje samo dostojanstvo tripliciteta, ali sada dobija i snagu(osnovno dostojanstvo) MA koje ovaj stice zahvaljujuci polozaju u svom domicilu!
NA ovom primjeru lako je uocljiva korisnost recepcije pri istovremenom 'predavanju dispozicije'.

U svojoj slabijoj formi, recepcija postoji i kada jedan planet prima drugi, ali bez aplikacije; npr., MO na 3* Le prima JU na 25* Ta u svoju egzaltaciju ali posto nema aplikacionog aspekta,ovo je slaba recepcija.

Al Biruni je isticao vaznost uslova koji ublazavaju averziju planeta, odnosno, nedostatak klasicnog apekta medju njima. Ovaj tip recepcije je nazivan "velikodusnost" , a Ibn Ezra ga ovako objasnjava:

Velikodusnost je situacija kada su dvije planete u izmijenjenim sjedistima ili nekim drugim vidovima osnovnog dostojanstva; iako ne aspektiraju jedna drugu, medju njima ipak postoji recepcija.

Primjeri 'velikodusnosti' bili bi VE u Ar, MA u Vi ili VE u Ar a MA u Pi; u prvom slucaju radi se o odnosu dvije planete preko znakova koji su u antiscijiskom odnosu, u drugom slucaju to bio bio odnos preko kontraantiscije.

Abu Ma' shar to objasnjava jos detaljnije:

U  velikodusnosti(tj.recepciji) neke su jace,neke slabije, neke su osrednje snage. Najveca velikodusnot vlada izmedju SO i MO. Jer, MO uzima od SO u svakom znaku, osim u opoziciji,koja je stetna. Zato, kad MO dodje u znak u kome SO ima neko osnovno dostojanstvo, njegova dobit se udvostrucuje; jedna je dobit od SO dostojanstva, druga od SO beneficne prirode. ME, kada se neki planet nadje u Vi, pruza mu isto dvostruku korist. Ali osrednja korist je ono sto svaki planet dobija od drugog ako se nadje u njegovom domicilu, egzaltaciji ili kombinaciji dva manja osnovna dostojanstva. Sve sto je drugacije od spomenutog, bice slabo.   


Nastavak slijedi...
 

[AstroSerbiana]

 

A sta mislis o iluminacijama, aspektima sa svetlima, gde se kaze da planeta biva ojacana u svojoj vrlini ili mani prema sopstvenom kvalitetu kad god je u aspektu sa jednim od luminara pri cemu se prednost snage daje dnevnom i nocnom primatu SO i MO? Planeta, i sve sto ona simbolizuje, bice osnazena bas kao da je na asc ili mc-u bez obzira na dispoziciju i recepciju sa luminarem od kojeg prima svetlo i bez obzira na njenu zodijacku i mundanu poziciju. Naravno, prema prirodi stvari, i ovo se kvalifikuje samom snagom i kvalitetom planete u pitanju. Ovo bi moglo biti veoma znacajno pravilo obzirom da se radi o cestim i sirokim aspektima jer luminari imaju veliki orbis. Izvor mi je Publije Nigidije Figul iz polovine prvog veka p.n.e. ali je moguce d se pravilo, isto ili nesto modifikovano, moze naci i kod Arapa. Dakle, sustina je u samom postojanju aspekta sa svetlom koji u drugi plan stavlja recepcije. Ukoliko ih ima to bolje, ali sam aspekt sa svetlom je po njemu jaci od bilo kog aspekta dve planete u uzajamnoj domicilnoj ili egzaltacijskoj recepciji makar one bile i na uglu. Sad, zamisljam situaciju u kojoj je planeta u XII u bliskom aspektu sa MO u IX. Ispada da je ta planeta jaca u manifestaciji od JU na uglu koji je u aspektu i recepciji sa VE, recimo, nebitno. Ovde mi je zanimljivo to sto sam primetila da i karte sa kadentnim potencijalom izbacuju ljude na svetovnu povrsinu iznad proseka upravo zbog postojanja samo jednog ovakvog aspekta. Primer koji sam nasla na brzinu je Toni Bler (6.5.1953. 6.10 BST, Edinburg). Kod njega Imamo MO u X blizu severnog cvora i SO u XII u okruzenju JU i ME. Ovde oba svetla "bacaju zrake" na sve planete natala. MO  aspektira VE i ME u Ar u XII i salje vrlo sirok trigon ka SA u VI dok SO spaljuje JU, a zracima obuhvata MA na asc. Vrlo povrsno zakljucujem da ovde nema vecih recepcija izmedju igraca. MO jeste u SA znaku, ali SA nije u MO terminu, a sam MO je zodijacki neangazovan dok SO, recimo, jeste u terminu JU, ali JU je potpuno slab. Interesantno je da su mesovito i blisko povezani sami luminari s tim sto MO ne prima SO, a SO prima MO. Sve u svemu, prilicno nekonzistentna karta. Primetila sam da luminari na uglu kao da obasjaju celu kartu cak i kada su u inkonjunkciji sa vecim delom karte. Imam primer i za ovo, samo da ga nadjem.

[cor scorpii]

 

Fascinantno, mada na ovo u svojim pretrazivanjima po netu nisam naisao(nije ni cudo!), ovog Figula niko ne spominje, svi su kod Valensa, Doroteusa & co. ali procitavsi ovo postaje mi mnogo jasnije i raumljivije ono tvoje naglasavanje aspekta koji neka planeta ima sa svjetlom vremena - svakako da se njihova uloga ne moze dovoljno naglasiti.

Ja se u tom kontekstu prvo sjetih Putinovog horoskopa a posto sam na raspustu, imam mnooogo slobodnog vremena, pa cu se dobro "raspisati" - mnogo me zagolicalo i tumacenje horoskopa na osnovu fortune, duha, baze, egzaltacije, i akvizicije + vladara tripliciteta svjetla vremena, imam poprilicno takvog materijala pa namjeravam i o tome pisati...a sutra stize nastavak zapocete teme

[cor scorpii]

Da se vratimo malo vise u proslost, do nekih izvornih helenistickih principa

Princip 'svjedocenja' (testimony)
Jedan planet kaze nesto o drugom planetu; isto tako,on moze pruziti svoj iskaz o necem drugom sto je 'vidio'(kao sto su desavanja u nekom znaku=tematskom polju) tom drugom planetu, koji se onda ponasa u svojstvu sudije.

Odnos planeta preko 'svjedocenja' je impersonalan, aspektualni odnos je prisniji. Samo preko aspekta jedan planet moze stvarno ostetiti ili pomoci drugi.

Slijede dvije definicije 'svjedocenja',obje poticu iz izgubljenog Antiochus-ovog originala; one su jedine u postojecoj literaturi. Kasniji autori bezbroj puta pominju koncept 'svjedocenja', podrazumijevajuci njegovo znacenje; zbog toga ovaj koncept nisu i sami definisali.
Slicnost ove divije definicija je dokaz da dolaze iz istog izvora.
Rhetorius-ova verzija (koja se nalazi u njegovim "Objasnjenjima" ) je po svemu sudeci,prepravljena(R. Schmidt) i predstavlja pogresno shvatanje originala.

Antiochus

Za zvijezde se kaze da pruzaju svjedocanstvo jedna drugoj kad god se desi da se nadju u znakovima koji medjusobno grade figuru opozicije,kvadrata, trigona, sekstila. Trigon je koristan i srodan,cak i ako je jedna od zvijezda destruktivna - tako prouzrokuje manje stete. Kvadrat je suprotan u djelovanju, cak i onda ako je jedna od zvijezda beneficna; opozicija je neprijateljska i gora ukoliko je prisutan jedan od malefika; sekstil je slabiji od ostalih figura.
Pomenute figure se kompletiraju na dva razlicita nacina - samo preko znaka ili po stepenima; zbog toga, iako zvijezde stvaraju figuru od 120* po znakovima, one cesto ne stvaraju takvu figuru po stepenima; slicno je i sa ostalim figurama.

Porphirius

Svjedocenjem zovu stvaranje figura koje zvijezde grade u medjusobnim odnosima. Stvaranje trigonalne figure je korisno i srodno,i cak iako je prisutna destruktivna zvijezda, ona je manje stetna.  Tetragonalna figura je disharmonicna i neprijatna,sposobna da zada bol  ako je prisutna destruktivna zvijezda. Dijametralna figura je neprijateljska,ali gora ako je prisutan malefik; heksagonalna je slabija. Ali mora se ustanoviti da li su zvijezde u stanju da kompletiraju figuru po stepenima, a ne samo po znakovima. Jer, zvijezde cesto stoje u konfiguraciji po znakovima, ali ne vise/dalje po stepenima. 

Iz ovoga prositice da se dva scenarija trebaju iskljuciti iz definicije 'svjedocenja'(kako je ovdje obrazlozeno)

1.) kad su dvije planete vec bile u egzaktnoj geometrijskoj figuri(aspektu) i sada su u separaciji
2.)kada se dvije planete krecu prema egzaktnom aspektu, ali ne uspjevaju da je kompletiraju prije nego sto jedna od njih prijedje u drugi znak

Da bi se moglo govoriti o 'svjedocenju', mora doci do perfekcje aspekta izmedju dva planeta prije nego sto jedan od njih promijeni znak.

Aspekt je figura obrazovana u okviru orbisa od 3*. Aspekt ne zahtjeva bezuslovno perfekciju u okviru znakova gdje se planete trenutno nalaze; moze postojati aspekt preko granice znakova ali se on mora kretati u vec pomenutom orbisu od 3*.
Orbis od 3* vazi aplikativno i separativno, sto cini ukupno 7* orbisa za svaki aspekt.
 
MO ulazi u konfiguraciju sa nekim drugim planetom kada aplicira u okviru 13*(put koji MO prijedje za dan) - Porphirius.
Drugi izvori kazu da ovo moze da se desi bez perfekcije unutar znakova.

Kada planet sklopi figuru u odnosu na drugi u okviru 'svjedocenja', on zauzima stav,drzanje, polozaj prema njemu.Priroda toga stava zavisi od vrste figure i moze biti neprijateljski ili neprijateljski, zavisno od uobicajene klasifikacije figura.
Medjutim, kada planet aspektira drugi, oni stupaju u stvarni,bliski odnos; bivaju zauzeti jedan drugim; u nekom prenesenom smislu, oni se 'bore'.
Planete u odnosu 'svjedocenja' nisu u aspektu.

Kada su planete u separaciji, ne moze se reci da one aspektiraju jedan drugu. I aspekt i 'svjedocenje' mogu se pojaviti pri retrogradnosti jednog ili oba planeta; jedna od grckih rijeci za retrogradnost metaforicki znaci "opozvati svjedoka na unakrsno ispitivanje".

Ako postoji aplikacija ali aspekt ne dodje do perfekcije,to se moze smatrati 'svedocanstvom' ali ono nema uticaja niti znacaja za konacno prosudjivanje.

Nastavice se...

[AstroSerbiana]

Princip "gledanja" u kvalifikaciji o kojima Lili i Froli govore, zar ne?

[cor scorpii]

Da, tako izgleda samo su Grci, cini mi se, mnogo voljeli sudjenja i sve u vezi s tim 

[AstroSerbiana]

Kvirulanti stari

[Cveta]

Moze li neko da mi odgovori sta znaci Albedo - stepen gde pocinje Suncev refleks svetla: Mars 0,12, Venera 0,49, Mesec 0,04 do 0,14 itd? Ni otprilike mi nije jasno sta znace ti brojevi, i uopste, sta to znaci.

[AstroSerbiana]

Albedo je vidljivost nebeskog tela, njegova refleksija koja potice od odnosa prema SO od kojeg se iluminacija prima. U astrologiji je od primarnog znacaja iluminacija kakvu vidimo golim okom, postoje tu neka opsta pravila za MO i r planete, ali bilo koji bolji astronomski program ce ti dati vizuelni kvalitet nebeskog tela. Sto vise iluminacije ima astroloski je telo znacajnije u smislu naglasavanja njegovog ciklusa ili snage, zavisi da li posamtramo radiks ili prediktivni ciklus.

"How bright is the Moon? That depends on a number of factors. The phase of the Moon is the primary one. Other obvious factors are the Earth-Moon and Sun-Moon distance as well as atmospheric transparency and extinction. Albedo and its variation is the final major factor affecting lunar brightness.

Visual albedo is defined by the “reflectivity of the surface of a planet, moon, asteroid, or other celestial body that does not shine by its own light. Albedo is measured as the fraction of incident light that the surface reflects back in all directions. A perfect reflector by definition has an albedo of unity, i.e., all the incident light is reflected; a body that reflects no light at all would have an albedo of zero.” Actually, real surfaces never have albedos of exactly zero or one, but something in between.

 

Astronomers have determined the visual albedos of our planets. From NASA’s planetary sites, the brightest is Venus with an albedo of 0.65. That means 65% of incoming sunlight is reflected from the cloud-covered planet. The remaining 35% contributes to the heat energy of Venus. Mercury, at 0.11, has the lowest planetary albedo. Earth’s albedo is 0.37; Mars is 0.15; Jupiter, 0.52; Saturn, 0.47; Uranus, 0.51; Neptune 0.41. Pluto’s albedo varies from 0.5 to 0.7.

 

It should be pointed out that these planetary albedos are averages. Taking Earth as an example, clouds vary from 0.4 to 0.8, snow varies from 0.4 to 0.85, forests vary from 0.04 to 0.1, grass is about 0.15, and water varies from 0.02 with the Sun directly overhead to 0.8 at low levels of incidence. So the Earth’s albedo varies, and depends on the extent of cloudiness, snowfall, and the Sun’s angle of incidence on the oceans. With an average albedo of 0.37, 63% of incoming solar energy contributes to the warmth of our planet. It’s obvious that if cloud cover were to decrease significantly, the Earth’s surface temperature would increase, contributing to other factors of global warming such as the amounts of greenhouse gasses.

 

Our Moon’s average albedo is 0.12. The brightness of the Moon changes dramatically as its phase changes. During first and third quarters, the visible Moon is 50% illuminated by the Sun, but its brightness is only about 8% of full Moon -- an increase of 2.7 magnitudes. The Moon’s visual albedo on its illuminated segment gets progressively smaller as the angle between the Earth and Sun on the Moon (phase angle) increases. A major reason for this decrease of albedo with increasing phase angle is the greater creation of shadows on the irregular lunar surface, thereby reducing reflected light back to Earth.

 

A graphical illustration of phase angle versus lunar brightness follows:

 On Earth, we never see a perfectly full Moon, since the true phase angle we see is in the order of 5 degrees. With a zero degree phase angle the Moon would be in Earth’s shadow, and we would experience a total lunar eclipse. Apollo astronauts reported that a true full Moon is about 30% (0.2 magnitudes) brighter than what we see here on Earth.

 

So if the full Moon as seen on Earth has a visual magnitude of –12.7, its brightness at first quarter (phase angle 90 degrees) would be magnitude –10.0, a brightness reduction of 12x. Since we see the Moon half illuminated by the Sun at first quarter, a 6x brightness reduction implies an effective lunar albedo reduction from .12 to .02.

 

It should be pointed out that as we reach new Moon, earthshine becomes a factor. Someone on the Moon sees a “full Earth” when we see a new Moon. As seen from the Moon, our Earth would look about 100x brighter than our full Moon. This is because of the Earth’s larger size and higher albedo. Imagine being on the Moon and seeing a full earthrise at magnitude –17.7, with earthlight dimly illuminating and casting shadows on the lunar scenery."

http://www.asterism.org/tutorials/tut26-1.htm

[Cveta]

Hvala. A da li mozda i odredjeni aspekti u horoskopu vec sami po sebi mogu pokazati stepen iluminacije planete? Koliko sam shvatila to varira, istina, nisam jos sve prevela...

[AstroSerbiana]

Sta ce ti to, irelevantno za astrologiju. o,65 za VE recimo znaci da 65% Sunceve svetlosti biva refletkovano od povrsinu planete dok ostatak od 35% odlazi na zagrevanje. Dobro za znati, ali beskorisno astroloski. Ono sto nama jeste zanimljivo jeste kada planeta vizuelno povecava svoju svetlost. Svi periodi oko retrogradnosti, pre i posle njega dok je planete ispod prosecne svoje dnevne brzine, jesu periodi veceg sjaja planete posmatrano sa Zemlje. Kod inferiornih planeta (VE i ME) fenomen je, takodje, vezan i za helijacke izlaske i zalaske. Najbolje je da uzmes neki astronomski program koji daje jednostavnu vizuelnu sliku nebeskog svoda. Starry night backyard i Stellarium su dostupni. Ovaj drugi se moze skinuti slobodno sa neta. Njabolje je da na taj nacin posmatras nebo jer nama vise nije moguce da tek tako izadjemo na proplanak i zveramo na gore. Pored retrogradnosti, stacionarnosti i sporosti te helijackih ciklusa, iluminacija je povecana i u vreme konjunkcija planeta. Nedavno smo imali jedan takav predivan prizor JU0VE u Co koji se mogao gledati jedno vreme na predvecernjem i nocnom nebu. Kod MO stvar je jendostavna. Prvi kresendo krece negde oko 3. dana od konjunkcije sa SO, od Mladog MO gde se iluminacija diska povecava sve do Punog MO posle cega pocinje da opada. Ovo je sve sto ti je astorloski potrebno da znas. VE ima specifican osmogodisnji ciklus oko prolecnog ekvinocija u periodu retrogradnsoti. U tradiciji je poznata kao apsolutna VE jer tada, u jednom kratkom vremenskom periodu, jednako postaje vidljiva posle zalaska i pre izlaska SO, odnosno,  u jednom kratkom vremenskom periodu je jednako Vecernjaca i Danica. Ovo se uvek desava oko  prolecnog ekvinocija razdelne nebeske tacke SO i VE egzaltacije u Ar, odnosno, Pi. Ove godine 25.3. se ponovio ovaj ciklus apsolutne VE.
 

[AstroSerbiana]

Cor, izvini zbog upada na temu, ali bili smo pitani pa je red da odgovorim. Nastavi ti sa temom slobodno, mislim da i ovaj upad ima posredne veze sa topikom tako da nismo previse iskoracili iz nje. Sorry jos jednom, citamo se.

[cor scorpii]

Nema potrebe za izvinjenjem

Prazan hod planeta Sahl Ibn Bishr definise na slijedeci nacin:

Kada se MO ne povezuje sa nekim drugim planetom i nijedan planet se ne povezuje s njim. Ovo se zove prazan hod MO i njegovog  tijela; time je naznacena uzaludnost i to je planet prognanik, onaj koji se ne povezuje sa drugim planetima.

Ovdje je vazan pojam 'povezivanja'. On ga definise na slijedeci nacin:

Povezivanje nastaje onda kada laksa i brzija zvijezda slijedi tezu i sporiju i nastavlja da se krece prema njoj i stize je, da bi bila pridruzena s njom na istom stepenu i minuti; tada su one povezane.

Ova definicija 'povezivanja' je ista kao kod Abu Ma'shara:

Aplikacija po longitudi desava se samo ako  planet koji je brzijeg kretanja ide prema onom koji je sporiji. Sve dok je brziji planet na ranijim stepenima od sporijeg, on se krece u aplikaciju s njim.

Sahl to jos detaljnije razmatra:

Planet se ne smatra odvojenim od drugog dok se brzi i laksi ne udalji od sporijeg i tezeg polovinom svog tijela. To je njegova svjetlost; jer svaki planet ima tijelo, svjetlost i pojedinacne dijelove, tako da se polovina njegovih dijelova nalazi na njegovom prednjem kraju, a druga polovina je iza. Znaj da je tijelo SO 30* pola od toga je ispred, a pola iza. Ako se bilo koji planet nadje izmedju 1* do 15* do SO, SO isijava svoju svjetlost preko tog planeta i s njime je povezano.

Znaci, pojedinacni dijelovi 'tijela' su svjetla za koja nam kaze da predstavljaju polovine njegovog tijela koje se nalaze ispred i iza planeta. Stoga, kada Sahl kaze da svjetlo MO iznosi 12*, on govori o polovini njegovog tijela.
Ovakvo shvatanje nalazimo i kod Abu Ma'shara:

Svaki planet, svojim tijelom,ima uticaj na odredjenom broju stepeni ispred i iza sebe. uticaj tijela SO iznosi 15* ispred i iza; uticaj tijela SA i JU, obojice, iznosi 9* ispred i iza; uticaj tijela MA je 8*, ispred i iza; uticaj tijela VE i ME,oboje njih, je 7*, ispred i iza. 

Za raumijevanje njihovog shvatanja praznog hoda MO od znacaja ja i slijedece Sahlovo objasnjenje:

Ako je neki planet na kraju znaka i nije povezan ni sa jednim drugim planetom, i ako je slijedeci znak osvjetljen njegovom svjetloscu, onda koji god planet da je prvi obuhvacen tom svjetloscu bice povezan s njim, cak iako ga taj planet iz slijedeceg znaka ne vidi.

On ovdje u stvari zastupa ideju postojanja mogucnosti povezivanja i pridruzivanja planeta preko granica dva znaka.On isto tako istice:

Ponekad planet trazi konjunkciju ali je ne ostvari u svom znaku; ako aplicirajuci sustigne sporiji planet u slijedecem znaku i taj sporiji planet se prije perfekcije ne pridruzi nekom trecem planetu, cilj se ostvaruje.

 Momenat uvodjenja koncepta 'orbisa uticaja' u astrologiju je predmet cestih spekulacija i rasprava. Sahl i Masha' llah su bili otprilike savremenici, ali ipak postoji izrazita razlika medju njima koja se ogleda u njihovm razlicitom pristupu konceptu 'praznog hoda'.
Razlike bi mogle biti objasnjene uvodjenjem ucenja o 'orbisima uticaja' . Masha' llah, za razliku od Sahla, ne definise prazan hod planeta sam po sebi; u njegovim konsideracijama ne nailazimo na razmatranje 'orbisa uticaja'.
U njegovim djelima nema pomena 'orbisa uticaja' planeta,tj. njihovog tijela,itd.  Masha' llah u svojim primjerima drugacije objasnjava 'pridruzivanje' planeta. U stvari, zanimljivo je da ne nailazimo na pomen 'orbisa  uticaja' ni kod jednog od najranijih Arapskih astrologa, kao sto su Omar Tiberius ili Abu Ali Al Khayyat.
Stoga je sasvim opravdan potencijalni zakljucak da je uvodjenje ucenja o 'orbisima uticaja' ono sto mijenja percepciju 'pridruzivanja' i shodno tome, sta jest, a sta nije 'prazan hod'. Ako se u praksi prihvata i koristi koncept 'orbisa uticaja', onda je isto tako neophodno razmotriti njegove implikacije u kontekstu 'praznog hoda'.

Nastavlja se...

[cor scorpii]

Perfekcija signifikatora i slucajevi njenog neuspjeha - pregled kroz astrolosku tradiciju 

Sest vidova sprecavanja perfekcije je prilicno dosljedno obradjeno u spisima Arapskih astrologa koji su zivjeli u razdoblju od 8. do 11. vijeka: Masha'llah, Abu Ma'shar, Al Biruni; zatim kod srednjovjekovnih Evropskih astrologa Bonattija(13. vijek), Schoenera i Dariota(16.vijek).
William Lilly i njegovo djelo "Hriscanska Astrologija" zasluzni su u najvecoj mjeri za renesansu horarne astrologije kojoj smo svjedoci. Lilly je "razgovarao" sa drevnim astrolozima ali je adaptirao njihova pravila i znacajno se udaljio od sest vidova sprecavanja perfekcije (kako su bili definisani u tradiciji). Njegove 'nove' forme su nasumicno usvojene u modernoj praksi, obicno u neznanju o tradiciji koja im je prethodila; tome je znacajno doprinijela i cinjenica da su tek nedavno na Engleski jezik prevedeni neki od tekstova navedenih astrologa.

Sprecavanje perfekcije signifikatora je uslovljena prisutnoscu aplikativnog aspekta izmedju signifikatora u horarnom horoskopu; od ovih sest vidova sprecavanja, pet prikazuje treci planet koji se ispreci izmedju signifikatora. Prvi koji cemo razmotriti je 'refranacija' i ona obuhvata samo glavne signifikatore.

Refranacija

Dva signifikatora su u aplikativnom aspektu,ali prije nego sto dodje do perfekcije, aplicirajuci signifikator krece retrogradno i 'odustaje' od perfekcije. Bonatti ovo opisuje:'kao npr. kad neko zaustavi galopirajuceg konja povukavsi ga za uzde i ne dozvoljavajuci mu da trci gdje je namjeravao', i sugerise da je jahac izgubio nadu u dostizanje svog cilja, pa se vraca nazad.
Abu Ma'shar,Al Biruni, Dariot i Lilly ovo takodje nazivaju 'refranacijom', dok posljednja dvojica smatraju da se radi o vidu prohibicije.

Izbjegavanje

Kada su dva signifikatora u aplikativnom aspektu, ali prije perfekcije planet koji prima aplikaciju prelazi u drugi znak, tako izbjegavajuci perfekciju i sprecavajuci zeljeni ishod. Abu Ma'shar i Al Biruni ovo nazivaju izbjegavanjem; Bonatti, Dariot i Lilly kazu da je to frustracija. 
Abu Ma'shar dodatno kvalifikuje ovu situaciju uvodjenjem treceg planeta u igru; signifikator koji mijenja znak mora aspektirati taj treci planet  nakon promjene znaka, prije nego sto aplicirajuci signifikator uspije da ga u tom drugom znaku sustigne.

VE 22* Ca    JU 29* Ta      SA 0*Li

JU prelazi u Ge i sklapa 120* sa SA prije nego sto VE promijeni znak i sklopi 60* sa JU.

Bonatti opisuje slicnu konstelaciju i kaze da je to kao kada se ponekad desi u lovu da jedna grupa juri i stize divlju zvijer da je ubije prije nego sto to uradi druga grupa; ali druga ipak prestigne prvu i tako je lov prve grupe frustriran.

On daje i slijedeci primjer:

Postavljeno je pitanje koje se ticalo braka, Li je bila na ASC, VE je bila u Ar u 7. polju, zeleci da se pridruzi MA,vladaru 7. polja. Izgledalo je da je MA mora primiti u Ar. Osoba koja je bila opisana MA je imala dobre namjere prema osobi koja je bila predstavljena VE, sto se ticalo ispunjenja onoga sto je ona htjela i on je vjerovao da radi ono sto je ona od njega trazila. Kako su se stvari  razvijale,pojavio se neki drugi cinilac koji nije bio plod njegove zamisli a koji mu se ucinio kao svrsishodniji od braka ili o kome joj nije mogao nista reci(kao sto se cesto desava). I tako je napustio dugo kovane planove i otisao da slijedi novi cilj i sve sto je s njim moglo biti povezano.

Schoener i Dariot govore isto, ali kod Dariota ovo je prikazano kao jedan od dva vida frustracije ili presijecanja svjetlosti planeta. Lilly se vraca opisu, ali onom koji se tice presijecanja svjetlosti. Izgleda da nije smatrao neophodnim da razlikuje ovu specificnu konfiguraciju planeta od njegovog generalnog opisa presijecanja. Stvar o kojoj se pita ionako nece dobro proci kad je jedan od signifikatora u praznom hodu. A ako je to bio MO, horoskop bi ionako mogao biti neprikladan za tumacenje. 

Prohibicija

U ovom tipu neuspjeha perfekcije, prema Abu Ma'sharu,dva signifikatora su u aplikativnom aspektu ali treci planet koji stoji izmedju njih je blizi planetu koji prima aplikaciju.
Abu Ma'shar ne uzima u obzir brzine planeta i jednostavno samo konstatuje broj stepeni izmedju signifikatora koji prima aplikaciju i dva aplicirajuca planeta.
Uzmimo npr. da je 'ubaceni' planet (ME) manje udaljen od primaoca aplikacije (SA) nego sto je to aplicirajuci signifikator (MA). To znaci da signifikatori(MA i SA) ne mogu doci do perfekcije aspekta sve dok 'ubaceni' planet (ME) ne aspektira  primaoca aplikacije(SA).
Uzmimo da je MA covjek koji zeli da izgradi objekat na svom imanju(SA). On tacno zna kako da to uradi i pripremio je alat i materijal, ali ima problema u nabavci gradjevinske dozvole(ME). Sve dok komisija za prostorno planiranje ne pregleda gradiliste i planove koje covjek ima(ME90*SA), on ne moze da se nada nastavku svoga rada(MA60*SA). Jer propisi zabranjuju gradnju sve dok se ne dobije pristanak nadlezne komisije.

U svom drugom primjeru prohibicije, Abu Ma'shar prikazuje dvije aplicirajuce planete koje su na istoj udaljenosti od primaoca aplikacije, ali se nalaze u razlicitim znacima. On ne diskutuje o razlicitim brzinama aplicirajucih planeta i umjesto toga razmatra hijerarhiju aspekata, gdje se aplikacija preko konjunkcije smatra jacom od one koja se ostvaruje preko aspekta.

Ispada da su se nasi prethodnici prije pitali "ko je kome blizi" nego "ko ce tamo prije stici"(vremenski gledano). To je vjerovatno povezano sa manjom pouzdanoscu efemerida prije 1000 godina...
 
Al Biruni predstavlja iste dvije forme prohibicije kao i Abu Ma'shar, ali je zove 'prevencija'. On koristi izraz 'blize ispunjenju' da bi opisao vecu bliskost  'ubacenog' planeta i primaoca aplikacije, sto moze biti indicija i prostornog i vremenskog mjerenja. Schoener i Dariot takodje reprodukuju ove dvije forme prohibicije, i govore o "blize konjunkciji" ili aspektu. Njihovi primjeri funkcionisu i prostorno i vremenski, kao i slijedeci Bonattijev primjer:

SO 10*Co     Ma 14* Co    JU 16*Co

SO i JU su signifikatori. MA se prvi pridruzuje JU i ne prestaje da prohibira konjunkciju SO i JU dok ne prodje kraj JU u separaciji. SO aplicira ka JU od onog momenta kada ga MA prodje.

MA ce prvi doci do JU ne samo jer je prostorno blizi, nego zato sto ce ga i vremenski prije aspektirati od SO, pa je ovaj primjer dvosmislen. Ali Bonattijev drugi primjer prohibicije jasno ukazuje na prostorno grupisanje:

MO 4*Aq    VE 4* Ar   MA 9*Ar

MO i MA su signifikatori. VE prohibira perfekciju izmedju MO i MA jer , ikao je na jednakoj udaljenosti od MA kao i MO,ona aplicira preko konjunkcije koja je jaca od MO sekstila.

Medjutim, po nasem modernom shvatanju,MO mora doci do MA prije VE i tako ostvariti perfekciju aplikacije, ali ovo ucenje se tice ekvidistance planeta i hijerarhije aspekata.
Al Biruni napominje da se u njegovo vrijeme astrolozi nisu izjasnjavali o hijerarhiji aspekata,odnsno, o tome koji aspekt je po snazi iza konjunkcije. Dalje, postoji preporuka u Perzijskim izdanjima Al Birunijevog teksta, o selekciji izmedju aplicirajucih planeta na osnovu snage recepcije sa primaocem aplikacije; vjerovatno da bi se koristila u slucaju ako su dva planeta na istoj udaljenosti i apliciraju istom vrstom aspekta.

Nastavlja se....
 

[AstroSerbiana]

Ja vecinu ovog koristim bez obzira na Frolijev udzbenik. Ovo poslednje mi je i najsvezije, imam primer pa cu ga izneti kada se udaljimo od teksta vremenski da bi pravilo primenili.

Ovaj poslednji primer verovatno daje MO trenutnu separaciju od VE da bi imalo smisla jer, ako nije tako, VE na oba nacina prohibira MO-MA kontakt? Na istim su stepenima pa to buni.